X
تبلیغات
نماشا
رایتل

classmate

همکلاسی
چهارشنبه 26 آبان‌ماه سال 1389

حیفه یادی از حافظ نکنیم

سینه از آتش دل در غم جانانه بسوخت                    آتشی بود در این خانه که کاشانه بسوخت 

تنم از واسطه دوری دلبر بگداخت                             جانم از آتش مهر رخ جانانه بسوخت 

سوز دل بین که ز بس آتش اشکم دل شمع              دوش بر من ز سر مهر چو پروانه بسوخت 

آشنایی نه غریب است که دلسوز من است             چون من از خویش برفتم دل بیگانه بسوخت 

 خرقه زهد مرا آب خرابات ببرد                                خانه عقل مرا آتش میخانه بسوخت 

چون پیاله دلم از توبه که کردم بشکست                همچو لاله جگرم بی می و خمخانه بسوخت 

ماجرا کم کن و بازآ که مرا مردم چشم                    خرقه از سر به درآورد و به شکرانه بسوخت 

ترک افسانه بگو حافظ و می نوش دمی                  که نخفتیم شب و شمع به افسانه بسوخت

نظرات (2)
نام :
ایمیل : [پنهان می ماند]
وب/وبلاگ :
برای نمایش آواتار خود در این وبلاگ در سایت Gravatar.com ثبت نام کنید. (راهنما)
چهارشنبه 26 آبان‌ماه سال 1389 ساعت 18:56
+ فریبا
عجب شعر قشنگی بود آقای بهادری٬واقعا بعداز کلی ادبیات خوندن درکش کردم(هنوز یه دور نکردم)
امتیاز: 0 0
پاسخ:
غلام ادبتیم
چهارشنبه 26 آبان‌ماه سال 1389 ساعت 19:16
+ محتشم
گفتی ادبیات...
چقد خوبه ادم بیخیال باشه
ادبیاتو که هنوز نصفشم نخونذم! تازه جمعه هم زبان! وااای
الانم که دیگه زدم رگ بیخیالی...
خوش به حال اونایی که خوندن
امتیاز: 0 0
پاسخ:
نه زیادم خوش به حالشون نیست
همونایی هم که خوندن چیزی نفهمیدن