X
تبلیغات
نماشا
رایتل

classmate

همکلاسی
دوشنبه 13 تیر‌ماه سال 1390

بشنو از نی...

        سلام بچها دلم براتون تنگ شده بود 

         امیدوارم تعطیلات خوش بگذره 

                   آخرای فصل پاییز یه درخت پیر و تنها

                     تنها برگی روی شاخه ش مونده بود میون برگا


                     یه شبی درخت به برگ گفت:کاش بمونی در کنارم      


                      آخه من میون برگا فقط تنها تو رو دارم

                      
                      وقتی برگ درختو می دید داره از غصه میمیره     


                       به خدا راز و نیاز کرد اونو از درخت نگیره


                        با دلی خرد و شکسته گفت نذار از اون جداشم       


                        ای خدا کاری بکن که تا بهار همین جا باشم  


                         برگ تو خلوت شبونه از دلش با خدا می گفت    


                         غافل از این که یه گوشه باد همه حرفاشو    میشنفت  


                          باد اومد با خنده ای گفت:آخه این حرفا کدومه؟        


                          با هجوم من رو شاخه عمر هر دو تون تمومه   


                          یه دفه باد خیلی خشمگین با یه قدرتی فراوون      


                          سیلی زد به برگ و شاخه تا بگیره از درخت جون     


                          ولی برگ مثل یه کوهی به درخت چسبید و   چسبید   


                           تا که باد رفت پیش بارون بارونم قصه رو فهمید         


                           بارون گفت با رعد و برقم می سوزونمش تا   ریشه     


                           تا که آثاری نمونه دیگه از درخت و بیشه    


                          ولی بارونم مثل باد توی این بازی شکست    خورد            


                          به جایی رسید که بارون آرزو می کرد که میمرد      


                          برگ نیفتاد و نیفتاد آخه این خواست خدا بود   


                          هر کی زندگیشو باخته دلش از خدا جدا بود...     

 
نظرات (2)
نام :
ایمیل : [پنهان می ماند]
وب/وبلاگ :
برای نمایش آواتار خود در این وبلاگ در سایت Gravatar.com ثبت نام کنید. (راهنما)
دوشنبه 13 تیر‌ماه سال 1390 ساعت 22:31
+
درختی پیر
شکسته خشک تنها گم
نشسته در سکوت وهمناک دشت
نگاهش دور
فسرده در غروب مرده دلگیر
و هنگامی که بر می گشت
کلاغی خسته سوی آشیان خویش
غم آور بر سر آن شاخه های خشک
فروغ واپسین خنده خورشید
شد خاموش
امتیاز: 0 0
پاسخ:
افرین جالب بود
ادبیاتتون خیلی اشنا بود
چهارشنبه 15 تیر‌ماه سال 1390 ساعت 13:22
+
خیلی خوشکل بود٬کلی احساساتی شدم
پس یعنی هر جوری فکر کنیم.همون جوری میشه؟
امتیاز: 0 0